acımadan öldürdüm hepsini...

zaman:19 şubat 04
mekan: 4.levent
müzik: duman

yine yenik,
yollarda sürtüyorum...
yavaş yavaş...

yine pişman,
süt dökmüş gibi...

biri sarılsın bana... yardım etsin!
( “tutun kollarımdan düşerim şimdi...” )

acımadan öldürdüm hepsini...bütün kelebekleri...
avucumda ezdim hepsini...

şimdi yine ağlıyorum kalabalığın ortasında, utanmadan...

elimde yüreğim, sıkıyorum...vıcık vıcık...
yine boğazımda bir yumruk, bir taş parçası, herneyse...

bir çirkinlik yüzümde...

yutkunmak zor...

konuşmak zor...

( “haberin yok...” )

ne kadar hissiyatsız şu yazılar, yaşananlar yanında...
ama başka çare var mı ki?

biri (alt)

AddThis Social Bookmark Button