bir görüntü var aklımda... orta asya’da bir yerden...

zaman: 27.11.2004 / 02:53
mekan: ev
müzik: philip glass / obras maestras

bir görüntü var aklımda...
orta asya’da bir yerden...
ufka kadar uzanan bozkır arazi geliyor hep gözümün önüne...
bir genç,
tek başına,
alabildiğince koşturuyor atını...

hava soğuk...
insanı delirtecek cinsten....
ama güneş de var...
herşey çok net...bütün renkler canlı...
uzakta dağlar var...
ve üstünde,
insanın gözünü alan parlak, etli bulutlar...

onun yüzüne çarpan rüzgarı ben de hissediyorum...
ağzına, burnuna, gözlerine dolan rüzgarı...ve o uğultuyu...
bir de atın sesini duyuyorum...
ayaklarından gelen sesi...
ve nefes alışverişlerini...
o, çığrından çıkmış bir kere...

yeleleri bileklerime sürtünüyor...
tek vücut olmuşuz bir kere...

alabildiğince koşuyoruz...
etrafta kimsecikler yok...

şimdi yükselsek göğe, kim farkeder ki?
kim farkeder ki eksildiğimizi, bu kocaman yalnızlığın ortasında?

çoktandır biliyorum, kimsenin olmaması eksiklik değil bizim için...
asıl onlar eksilmişler...
ufak tanrılarının dizlerinin dibine yanaşmışlar...dinliyorlar...
herbiri tapınmakta o sürekli anlatan ufak tanrılarına...

o herşeyi bilen, bilmediğini örten ufak tanrılar yok mu...
konuşmaktan asla yorulmayan,
sessizliği esaret sayan,
herkesi bir sanan...
günü yaşayan...
gücüm gülmektir diyen ufak tanrılar....

bilirler de bilmezler
aslında şu kendilerine tapınan zavallılardan farklı olmadıklarını,
görürler de görmezler
maskelerini ve eskimiş mimiklerini hergün aynada,
dökerler de dökmezler
gözyaşlarını bir gece vakti, yalnız kaldıklarında...

yalnızlık dedikleri,
duymamaksa şarlatan kahinleri,
görmemekse irin dolu gözlerini,
tatmamaksa hiç bitmeyen kadehlerinden,
susmaksa,
gerçekten sevmekse,
temiz kalmaya çalışmaksa,
ve sadece koşmaksa kimseyi dinlemeden,
biz yalnızız....

koşarız ömür boyu...
sonra da gideriz,
babamız gibi....
arkadan birileri gelir hep....

orkun (alt)

AddThis Social Bookmark Button